Zimowy tryptyk –odsłona trzecia { i ostatnia }

Jestem pewien , że moje ramię

Jestem pewien , że moje ramię nigdy nie będzie " wysuszonym patykiem " .
Dane jest mi też dotykanie nieba :)
Moje panie wzruszone . Bardzo dziękujemy za ten tekst.
Czy napis KONIEC oznacza koniec pisania bloga ?
 Prosimy tego  nam nie robić !!!

:)

Krystyno mam nadzieje ,ze nie rezygnujesz z bloga.Ja nie zgadzam sie!!!!Chyba tak naprawde kazdy marzy o takiej milosci jak ta para staruszkow:)

Jestem ograniczony wzrokowo i

Jestem ograniczony wzrokowo i słuchowo , bo nie zauważam takich scenek . Hmmm gdyby jednak   napatoczył  by mi  się taki  facio z laboratorium , to bym wyszedł za nim  i  zapalonego peta  wcisnął mu głęboko w gardziel !

I co znaczy ten  koniec  ? Pozwolenia na zakończenie pisania blogu  wydaje tylko Premier MM  .

Nie dotykam nieba jak

Nie dotykam nieba jak magister  , a moje męskie ramię częściej przypomina  suchy badyl . (:
Nie wiem , jak  można tak uważnie iść przez życie jak Krystyna . Mnie takie scenki też by umknęły .
W rodzinie mam takie " papużki nierozłączki " , Dochowali się pięcioro dzieci   , przeżyli już razem prawie 50 lat , a nigdy  nie widziałam , aby się kłócili ..
Piosenka  dobrana znowu idealnie.

Oboje z Anką i Juniorem

Oboje z Anką i Juniorem dotykamy nieba i bardzo pragniemy , żeby tak zostało .
Faktycznie takie teksty  mocno  walą w serce. Mąż  z drugiej scenki  , to zwykle zero  pozbawione empatii .Prędzej jego potrzebująca wsparcia żona  znajdzie  zrozumienie  i pomoc  u  obcych ludzi , niż  u niego .
  Opisane zajście zbulwersowało nas !  Jak tak można ?
Niestety  tak bywa . Nasz znajomy z Łomży też zostawił chorą na nowotwór żonę  wraz z dwójką małych dzieci ,  bo  nie mógł  patrzeć na --------cierpienie . Taki " wrażliwy " ! Na szczęście  Monika wyzdrowiała .
Ostatnio doniesiono nam , że  L  sam zachorował  i  okazało się , że jego druga wybranka postąpiła z nim tak samo  , jak on z Moniką . L  jest teraz  pod opieką matki.

Tryptyk, czyli trzy części. Koniec, ale nie bloga:-)))

Hmmm...  scenka nr II...Na szczęście to przeszłość, a przyszłość może bliższa będzie scence nr I :-))))
No co?.... Pomarzyć można ;-)))))))
Tryptyk skończył się, to co będzie następne? Już czekam z niecierpliwością:-)))) 

Z upływem lat zmalałam i te

Z upływem lat zmalałam i te niebo trochę się odsunęło, ale nie powinnam narzekać. :)
Nie pali,po knajpach nie chodzi z kolegami, pije okazjonalnie, w domu złota rączka
do wszystkiego, w domu trochę pomaga , ale uparty jak jasna anielka.

Krystyna oczka ma chorowite, za to dookoła głowy i nic jej nie umknie.

Z powodu zajmowanej funkcji w rządzie, nie wyrażam zgody na zakończenie
pisania blogu. Proszę znaleźć nowy tytuł, który będzie pasował do kolejnych
scenek z życia wziętych. Dobrze by było,żeby autorka za długo się nie ociągała z pisaniem. :))))

Dziuńka, jakieś wady musi

Dziuńka, jakieś wady musi mieć... Ideał byłby zbyt nudny....:-))))
 

Flower, a ten ośli upór to

Flower, a ten ośli upór to pikuś? Zanim coś zrobi, co przewidziane i dawno
zaplanowane, to z pięć razy termin zmieni, a we mnie się gotuje.
Krysia co chwila przez telefon słyszy jak kipię.

Przeczytałam , przemyślałam

Przeczytałam , przemyślałam i   musiałam odczekać  z komentarzem .
Moje niebo też trochę za wysoko , ale jakbym tak podskoczyła ? : )  Nie jest to sielanka , ale nie narzekam . Czasami tylko  poburczę . Bardziej mnie  dobiła ta druga scenka , tym bardziej że znam  taką z życia .
Mój dawny szkolny kolega , którego bardzo lubiłam  spowodował kilka lat temu wypadek w którym ucierpiała jego  żona a on wyszedł bez szwanku . Nigdy bym nie podejrzewała  , że kolega może być aż taką kanalią !
Żona spędziła w szpitalu pare miesięcy , potem rehabilitacja . Dziećmi opiekowali się jej rodzice , bo tatuś złapał wiatr w żagle  i zmieniał kochanki jak rękawiczki . Nawet przestał odwiedzać żonę .
Razem z trzema koleżankami podtrzymywałyśmy ją na duchu i w miarę możliwości pomagałyśmy .Nie wrociła całkowicie do formy , ale  radzi sobie  teraz sama i wychowuje dzieci .Kolega potrafił nawet  targować się o wysokość alimentów !   Teraz słyszę , że dostał kopa w tyłek od kolejnej flamy i  próbuje  wrócić do  rodziny ! Po kilku latach  ! Ja bym go strzeliła  w d..ę z taką siłą , że  wylądowałby na księżycu ! 
Tryptyk  tylko 3  części , ale może  kolej teraz na " dekameron "  ?

Jaki koniec ?? Czego koniec

Jaki koniec ?? Czego koniec ?? Krystyno ! Pisz  - proszę  !!!! I  to często i to tak trafnie !! Twoje oczęta  osłabione , ale za to wszystkie doznania , opinie - takie trafne ! Tyle wrażliwości !! Jestem twoją fanką !! No i Starego Wiarusa też !!! Wzruszylam się !!  Mam  " niebo " - dość blisko , ale jestem  wrażliwa ! Wszystkim życzę , by  odczuwali  i przeżywali swoje dzieje w tej pierwszej scenerii !!! Wszystkich pozdrawiam !!   

Ania i ja od wielu lat nie

Ania i ja od wielu lat nie tyle dotykamy nieba , ile szybujemy w chmurach :))
Bardzo podoba nam się pomysł Krystyny  na pisanie bloga w takiej formie . To nie tylko wnikliwe spojrzenie , ale  wyobrażnia i wrażliwość . Szkoda , że to koniec tryptyku  Może rzczywiście teraz czas na proponowany "  dekameron  " ?
Druga scena niestety o wiele częstsza  w życiu od tej pierwszej (:  . Partnerzy często zawodzą , kiedy są  potrzebni w trudnych momentach . Dotyczy to obu płci.  Mam pod swoją opieką panów , którzy byli dobrzy   jako mężowie , ale kiedy dopadła ich choroba  zostają sami . Nagle partnerka  uznaje , że nie nadaje się  na opiekuna { często krótkotrwałego } , bo jej się też coś od życia należy .{ sic !!!  }
Pozdrawiamy .

Sami kosmonauci czy co ? Ja

Sami kosmonauci czy co ? Ja tam wolę twardo po ziemi chodzić , a raczej jeżdzić  :)
Jurek , szuja  i  kanalia  wyleżć  może  z obu  płci  , jak tam gdzieś w nich siedzi. To tylko kwestia  czasu i odpowiedniej chwili.

Jakie śliczne nowe zdjątko

Jakie śliczne nowe zdjątko Pani Krysi:-)))
 Muszę jeszcze  przyznać się do czegoś... bez bicia.
Dokładnie sprawdziłam, czy palec na zdjęciu z niebem, to palec wskazujący:-)))))). 
Oj... bo mogłaby być zamaracha..... heheheh

Trzecia i ostatnią część

Trzecia i ostatnią część tryptyku przeczytałam jednym tchem...ech życie...jedni dotykają nieba, jak starsze małżeństwo w I scence, inni mają piekło na ziemi. Życie pisze przeróżne scenariusze dla nas. Kiedyś ktoś mi powiedział, że to, kim jesteśmy, gdzie mieszkamy, jakich mamy sąsiadów, nie jest przypadkiem...może istnieje księga, w której zapisane są nasze losy?....................

Po komentarzu Karoliny 

Po komentarzu Karoliny  cytującej naszego Starego Wiarusa  wypływa   wniosek , że w gruncie rzeczy Łomża to małe miasto i  wszyscy wszystko o każdym wiedzą :)))
Ukrywamy się tu pod nickami  , a  może w realu  znamy się  jak " łyse konie "  ???  :)))
 Irku , jakże byłoby  dobrze , żeby takich " kosmonautów " było  wśród nas jak najwięcej .

Strasznie brakuje mi

Strasznie brakuje mi Wiarusa....... Jakoś nie mogę przestać za Nim tęsknić;-((((((
Z drugiej strony, jak widzę komentarze nowych MMkowiczów, którzy toczą spory w niewłaściwym miejscu , do tego ubliżając wszystkim dookoła... to cieszę się, że Wiarus tego nie czyta, bo tylko ciśnienie podskoczyłoby mu niepotrzebnie. 
Ewita,  może jest w tym jakaś prawda.... Niektórzy twierdzą, że to karma.... 

Wzruszyłam się do

Wzruszyłam się do łez...czytając scenę pierwszą,w sercu czułam wołanie-ja też tak chcę!
Czytając scenę drugą zobaczyłam nie tylko jedną scenę ze swojego życia z "eksem",ale to był właśnie całokształt naszych 15-stu "wspólnych" lat...to jest straszne,nikomu tego nie życzę...
On był właśnie taki....
Kiedyś nasz starszy syn chorował.Miał wówczas ze 4 latka.Na zapalenie ucha dostał antybiotyk,na który był uczulony.Na całym ciele pojawiły się czerwone wybroczyny.Lekarz natychmiast skierował małego do szpitala,uznał,że to objaw choroby serca.Płakałam wtedy w głos.Córka straciła akurat słuch,a syn chory na serce??? Czułam,że zwariuję.Jedyne wsparcie,jakie dostałam od męża,to były słowa:To twoja wina! jedno dziecko już "załatwiłaś",to i z drugim radź sobie sama!
Nawet do szpitala nie przyjechał.Wyszliśmy do domu po zrobieniu badań,kiedy okazało się,że to tylko uczulenie.
Kiedy moja córka zachorowała na cukrzycę,teściowa zadzwoniła do mnie ze słowami: To twoja wina!! dawałas jej za dużo słodyczy!!! Odbiorę ci dzieci i z synem je wychowam!!
Mogę tak wyliczać setki takich sytuacji.Z czasem uodporniłam się na tą bandę psycholi,rodzinę Adamsów,ale wspomnienia bolą jak cholera...
I czytając teraz scenę z pod laboratorium,zobaczyłam w niej siebie...łzy same lecą...za moją głupotę,stracony czas i rany,które nadal są i pewnie będą zawsze,bo takich słów się nie zapomina.
Trauma,którą dostałam od bydlaka za to,że urodziłam mu i sama wychowałam czwórkę wspaniałych i mądrych dzieci...

Miła Wiki  najważniejsze , ze

Miła Wiki  najważniejsze , ze ten czas już minął    i zostały tylko wspomnienia. Rozumiem , że i one mogą bardzo boleć  . Traumatycznych przeżyć nie można wepchnąć  w niebyt zapomnienia.
W tekstach pani Krystyny jest zawsze coś takiego , ze otwierają we mnie jakąś klapkę . I to nie zawsze przyjemną .Można je też potraktować jako  proces  samooczyszczenia  i wyrzucić z siebie to , co nas  dręczy.