Urzędowe schadzki, czyli droga klienta do upragnionego celu

Szkoda jest wielka, kiedy wchodząc do urzędu, do konkretnego pokoju, z konkretnym zamiarem, panie (np.3) w pokoju, z czego jedna pije kawę, druga przegląda papiery a trzecia klika w komputerze - i jakoś nikt mnie nie zauważa. Może to magiczne "dzień dobry" działa cuda, bo nagle jedna się budzi. Niecierpliwie spogląda na mnie, obrzuca spojrzeniem takim, że wystraszyłby się wielki niedźwiedź. Odpowiada niedbale "dobry”, po czym wraca do klikania. Ciśnienie urosło do rozmiarów zagrażających życiu. Przedstawiam swoją sprawę, w najprostszych słowach referując, po co zawracam ich zajęte głowy i dlaczego w ogóle miałem czelność im przeszkodzić. O dziwo, najmniej zainteresowana moją sprawą jest pani pijąca kawę i spoglądająca w okno z niecierpliwością oczekując godziny szesnastej.

Referuję, o co mi chodzi. Wątpię, aby ktoś mnie słuchał i kiedy kończę przebiegam wzrokiem po ścianach. Wisi kalendarz z obowiązkowo zaznaczonymi wszelkimi świętami. Pani w papierach odzywa się do pani pijącej kawę, że jej sąsiad to taki a taki alfons, że dziwki, że alkohol, że rozróby, że kradzieże, że żona to dziwka, że żona to a tamto. Nie powiem, zaciekawiłem się.

Przeglądając ściany słucham jakże ciekawej historii o pewnym sąsiedzie sprowadzającym sobie dziwki, kiedy żona jest w mieszkaniu. Myślę sobie, że pani mieszka po prostu w nieciekawej dzielnicy – każdy może, to wolny kraj. Sąsiad zresztą też ma prawo do domu przyprowadzać sobie, kogo chce i kiedy chce. Jakoś pani nie wspomniała o tym, że ona w tym urzędzie też po coś jest. Wreszcie pani od papierów skończyła swą opowieść mówiąc, że sąsiad to tak naprawdę nie kradnie, bo ma dobrą pracę a te dziwki to koleżanki z pracy, zresztą także jego żony, bo pracują razem – jak się okazało. W tej samej chwili okazało się, że „dziwka” to określenie koleżanki. Ach, jaki ja niedzisiejszy.

- No, nareszcie skończyłam – odzywa się nagle pani w papierach. – Wszystkie papiery dla Kasi (imię zmienione) wreszcie uporządkowane.

- A w której klasie jest ta twoja Kasia? – pyta pani od kawy stawiając po cichu filiżankę na spodku, co by nie przeszkadzać przybyłemu klientowi.

- No w trzeciej licealnej, ale wiesz, teraz te matury takie ciężkie to jej trochę pomagam.
Fakt, matematyka doszła – zgadzam się, że matury zrobiły się trudniejsze.

Kolejny fakt jest taki, że matka córce pomaga i to się chwali, ale niech do cholery robi to w godzinach wolnych od pracy lub kiedy nie ma akurat klienta. Przecież to nie takie trudne odstawić papiery i wrócić do nich po godzinie. Szef nie będzie miał za złe; premia i tak będzie.

Już miałem nadzieję, że może wreszcie ktoś się mną zajmie. Spoglądam na zegarek, minęło już pięć minut odkąd wszedłem do pokoju. Marnuję swój czas na siedzenie i czekanie. Nic nie mówię, czekam.

Wreszcie pani od klikania spojrzała na mnie, jakby przychylniejszym wzrokiem i poprosiła o papiery. Podałem jej, co trzeba, po czym nakazała wypełnić formularz. Usiadłem w niewygodnym foteliku i zająłem się wypełnianiem. Panie znów zaczęły trajkotać o słońcu, spiekocie i ogólnym gorącu na dworze. Uświadomiłem sobie dopiero, że faktycznie temperatura jest powyżej umiarkowanej.

Skończyłem pisać swój formularz, po czym podałem go pani od klikania. Mija siódma minuta mojego pobytu tutaj. W myślach pani od klikania wisi na palu, pani od papierów pali się na stosie a pani od kawy tonie w obrzydliwie gorącej kawie z fusami. Po dziesięciu minutach jestem załatwiony. Szeptam uprzejme „dziękuję” i zamykam drzwi za sobą.

Dziesięć minut zajęła sprawa, która równie dobrze mogła potrwać jedynie cztery, góra pięć minut. Połowa z tego czasu została oddana w poczet pogaduszek, pasjansowych gier i popijania kawy – pomimo panującego gorąca. Po wyjściu na hol widzę panią siedzącą i obrzydliwie długo czekającą na jeszcze bardziej obrzydliwym fotelu. Pani jest z dzieckiem. Pani w wieku, mniej więcej, moim. Życzę „powodzenia”, po czym wychodzę. Pani wchodzi do pokoju, w którym trzy panie znów będą obsługiwać ją przez dziesięć kolejnych minut, z czego trzy poświęcą na kawę, dwie na pogaduchy, dwie na nie wiadomo, co a tylko trzy na petenta.

Bo to urząd, gdzie petent jest najmniej ważny. Ważne jest to, że kabza pełna, a pensje i premie lecą niezatrzymującą się strugą banknotów i bilonu.

Szkoda jest wielka, kiedy wchodząc do urzędu, do konkretnego pokoju, z konkretnym zamiarem, panie (np.3) w pokoju, z czego jedna pije kawę, druga przegląda papiery a trzecia klika w komputerze - i jakoś nikt mnie nie zauważa. Może to magiczne