Choroba alkoholowa, szerszy punkt widzenia

Alkoholizm dotyka każdego. Bogatego Pana Dyrektora, Panią sekretarkę, Pana lubiącego podpierać ściany sklepowe. Choroba nie wybiera tylko biednych albo tylko bogatych. Dosięga każdego, kto jest na tyle słaby aby wpaść. Alkohol jest podstępny. Potrafi nas kusić, potrafi zachęcać. Jak piękna kochanka zaprasza nas do siebie.

O ile dwa piwka czy drinki nie wyrządzą szkody nikomu o tyle towarzystwo kolejnych pustych butelek na stole już jest dla nas zagrożeniem. Objawy alkoholizmu nie są takie same u każdego. Jeden będzie się z tym krył latami. Rodzina nic nie wie, znajomi uważają, że przecież dwa drinki to nic złego. Ale te dwa drinki to rozgrzewka. Później zaczyna się maraton.

W planach było jedno piwo. Wieczorem przy fajnym filmie albo ot tak dla relaksu. I tak się zaczyna. Jedno piwo zamienia się w trzy piwa i tak to już leci.

Z jakiej okazji pijemy? Może z okazji środy? Środa to taki ładny dzień. No to się napijmy. A w czwartek? w czwartek leczmy się klinem. Zaczniemy od jednego i taki mamy plan, że na jednym się skończy. Ale znowu czwartek okazał się ładnym dniem więc wypijmy z okazji czwartku.

Alkoholik to człowiek, który nie może nie zacząć dnia od alkoholu. W końcu jemu się należy jak psu buda. Miał ciężki dzień to musi wypić. Miał świetny dzień trzeba to uczcić. Dzień jak co dzień też trzeba to zapić.

Jak często sami sobie wmawiamy, że przecież nie dzieje się nic złego z naszym piciem? Potrafimy przestać, potrafimy odmówić. Alkoholik też potrafi przestać. Przecież może nie pić dwa dni, dwa miesiące. Alkohol staje się najważniejszy. Kto na tym cierpi?

Każdy. Alkoholik, jego rodzina, otoczenie. Istnieją kluby Al Anon, istnieje PARPA (Państwowa Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych) spotkania DDA (Dzieci Dorosłych Alkoholików). Kto z nich skorzysta? Ile osób ogarnia wstyd? Ile osób jest współuzależnionych? I ile osób ma świadomość, że jest współuzależniona? Ile osób tak naprawdę zdaje sobie sprawę z tego, że ukrywanie alkoholizmu bliskiej im osoby jest szkodliwe i dla nich i dla uzależnionego?

Ile osób wie, że walka o trzeźwość to nie tylko walka uzależnionego i nie tylko dla uzależnionego? Ile DDA ma świadomość, że istnieją grupy wsparcia? Po co iść do klubu Al Anon. Przecież to wstyd się przyznać, że ma się w domu alkoholika. Każdy przecież lubi wypić.

Ile razy każdy z nas słyszał "Ze mną nie wypijesz? No co Ty! Wypij jeden ci nie zaszkodzi". Nie dajmy się zwariować. Nie wpadajmy w paranoje. Ale uważajmy na siebie i naszych bliskich. Walka z tą chorobą jest długa, bolesna, męcząca. Nie każdy z nas ma wystarczająco sił aby zmierzyć się z uzależnieniem.

Pamiętajmy alkohol jest dla ludzi. Nie odwrotnie. Nie odwracajmy wzroku od osób poszkodowanych przez ta chorobę. Nie odwracajmy się plecami od rodzin uzależnionych. Nie unikajmy rozmów, wsparcia, pomocy. W takich chwilach rodziny potrzebują nas najbardziej.

I nie wstydźmy się mówić, że problem istnieje w naszych domach. Nie odwracajmy się od normalności bo wstyd nam tak nakazuje. Walczmy póki mamy siły i odejdźmy jeśli walka zaczyna nas wypalać. Każdemu kto walczy, walczył i nie chce się poddawać: Gratuluje, życzę odwagi, siły i lepszego jutra.

Boże, użycz mi pogody ducha,
abym godził się z tym,
czego nie mogę zmienić,
odwagi,
abym zmieniał to, co mogę zmienić,
i mądrości,
abym odróżniał jedno od drugiego.